اطلاعاتي در مورد بمبهاي اتمي
هانری بکرل نخستين کسی بود که متوجه پرتودهی عجيب سنگ معدن اورانيم
گرديد پس از ان در سال 1909 ميلادی ارنست رادرفورد هسته اتم را کشف کرد.
وی همچنين نشان دادکه پرتوهای راديواکتيو در ميدان مغناطيسی به سه دسته
تقيسيم می شود( پرتوهای الفا و بتا وگاما) بعدها دانشمندان دريافتند که منشاء
اين پرتوها درون هسته اتم اورانيم می باشددر سال 1938 با انجام ازمايشاتی
توسط دو دانشمند المانی بنامهای اتوهان و فريتس شتراسمن فيزيک هسته ای
پای به مرحله تازه ای نهاد اين فيزيکدانان با بمباران هسته اتم اورانيم بوسيله
نوترونها به عناصر راديواکتيوی دست يافتند که جرم اتمی کوچکتری نسبت به اورانيم
داشت و در اينجا بود که نا قوس شوم اختراع بمب اتمی به صدا در امد.
زيرا هر فروپاشی هسته اورانيم ميتوانست تا ۲۰۰مگاولت انرژی ازاد کند وبديهی بود
اگر هسته های بيشتری فرو پاشيده می شد انرژی فراوانی حاصل می گردید.
بعدها فيزيکدانان ديگری نيز در اين محدوده به تحقیق می پرداختند يکی از انان
انريکو فرمی بود( ۱۹۵۴ - ۱۹۰۱) که بخاطر تحقيقاتش در سال ۱۹۳۸ موفق به
دريافت جايزه نوبل گرديد.در سال 1939 يعنی قبل از شروع جنگ جهانی دوم
در بين فيزيکدانان اين بيم وجود داشت که المانيهابه کمک فيزيکدانان نابغه ای
مانند هايزنبرگ ودستيارانش بتوانند با استفاده از دانش شکافت هسته ای
بمب اتمی بسازندبه همين دليل از البرت انيشتين خواستند که نامه ای به
فرانکلين روزولت رئيس جمهور وقت امريکا بنويسد در ان نامه تاريخی از امکان
ساخت بمبی صحبت شد که هر گز هايزنبرگ ان را نساخت.چنين شدکه دولتمردان
امريکا برای پيشدستی برالمان پروژه مانهتن را براه انداختندو از انريکو فرمی
دعوت به عمل اوردند تا مقدمات ساخت بمب اتمی را فراهم سازد سه سال
بعددر دوم دسامبر ۱۹۴۲ در ساعت 3 بعد از ظهر نخستين راکتور اتمی دنيا
در دانشگاه شيکاگو امريکا ساخته شد.سپس در ۱۶ ژوئيه ۱۹۴۵ نخستين
ازمايش بمب اتمی در صحرای الامو گرودو نيو مکزيکو انجام شد.سه هفته بعد
هيروشيما درساعت 8:15 صبح در تاريخ 6 اگوست 1945 بوسيله بمب اورانيمی
بمباران گردييد و ناکازاکی در ۹ اگوست سال ۱۹۴۵ بمباران شدند که طی ان صدها
هزار نفر فورا جان باختند.
بمبهاي هسته اي چگونه ساخته ميشوند؟
بمبهاي هسته اي به دو شكل ساخته مي شوند. بمبهاي شكافتي (اتمي) و بمبهاي همجوشي (هيدروژني). در حاليكه جزئيات اين بمبها محرمانه است ولي نكات اساسي آنها قابل دسترس است. سوخت در يك بمب شكافتي مشتمل بر اورانيوم 235 و پلوتونيم 239 ي تقريبا خالص است كه هر دو هسته هاي شكافت پذيري دارند. يك تكه ي كوچك از چنين ماده اي نمي تواند منفجر شود زيرا تعداد بسيار زيادي از نوترونها فرار مي كنند. ولي در يك جرم به قدر كافي بزرگ (بحراني) واكنش زنجيره اي صورت مي گيرد. يك نوترون اوليه ي اتفاقي باعث شروع شكافت خواهد شد...
يك بمب نوعي تقريبا 10 به توان 24 نوترون در كمتر از ده به توان 7- ثانيه آزاد مي كند كه باعث گرماي بسيار شديد مي شود. همجوشي فرق دارد. همجوشي وقتي رخ مي دهد كه دو هسته ي سبك را آنقدر به هم نزديك كنيم كه در حوزه ي عمل جاذبه ي متقابل نيروي هسته اي قوي قرار گيرند. از آن به بعد به شدت هم را جذب مي كنند و اتمي سنگين تر توليد مي كنند و مقداري انرژي آزاد مي كنند. همجوشي را مي توان در محيط پلاسمايي بوجود آورد و اخيرا با ليزر هم اين كار را مي كنند. در اين همجوشي قرصهاي كوچكي از دوتريم و ترتيم (عناصري سبك كه همخانواده ي هيدروژنند) را بوسيله فوجهاي ليزري پرقدرت گرم مي كنند. اگر توان ليزرها كم باشد انفجارهاي كوچكي در اين قرصهاي كوچك رخ مي دهد. اما اگر قدرت بالا باشد و در زمان كوتاه اثر كنند همجوشي رخ مي دهد. توان اين نوع ليزرها بيش از توان نيروي برق آمريكاست. پس تهيه اش بسيار سخت است .
اختراع بمب اتم:
در طول جنگ جهانى دوم شاهد نوآورى تسليحاتى از جانب دولتهاى درگير در جنگ
مىباشيم، سه دولت عمدهاى كه داراى مراكز تحقيقات استراتژيك و لابراتورهاى
معظم تحقيقاتى بودند، عبارتند بودند از ژاپن، آلمان، آمريكا.
ژاپن به دنبال توسعه سلاحهاى شيميايى بود كه در اين زمينه موفقيت چندانی
به دست نمىآورد.آلمانها داراى مركز تحقيقاتى «پينامون» بودند كه موفق به
اختراع سلاحى نو در تابستان 1940 مىشوند، اين سلاح موشك بود كه در طول
جنگ آلمانها عليه انگلستان از خاك فرانسه ی اشغال شده به كار مىبردند. اولين
موشكها در تابستان 1940 بود كه با پشت سر گذاشتن كانال مانش به خاك
انگلستان اصابت مىكرد. تا مدتها انلگيسيها اختراع چنين سلاحى را باور نمىكردند.
مخترع موشك «فون براون» آلمانى بود و اولين موشكها VI و VII نام داشتند.
اما در رابطه با تحقيقات مربوط به شكافتن هسته اتم، على رغم تبليغات
متفقين كه به بزرگ نمايى خطر اتمى آلمان مىپرداختند، نازىها در اين خصوص
موفقيتى به دست نياورده و پس از شكست آلمان مشخص مىشود كه آنها در
مرحله ابتدايى ساخت بمب اتم قرار داشتند.
مركز سوم، آمريكا بود. آمريكا با استفاده از امتياز منحصر به فرد دور بودن از
صحنه جنگ و مصونيت از بمباران و ويرانى، در سال 1943 پروژه مانهتن را در
صحراى لوس آلاموس (Los Alamos) در ايالت نيومكزيكو، شکل می دهد.
رياست اين پروژه اتمى، با پروفسور «اوپن هايمر» بود و دانشمندان غير اروپايى
مانند «فرمى» و ... در اين پروژه نقش داشتند.
رياست اين پروژه با يك ژنرال سه ستاره، به نام «گروز» بود كه به طور مرتب،
واشنگتن را از پيشرفت كار مطلع مىساخت. يکی از ويژگی های پروژه مانهتن،
هزينه بسيار بالای آن بود (25 ميليارد دلار) كه در زمان جنگ هيچ دولتى چنين
بودجهاى را نداشت.
سرانجام در حالى كه در 8 مى 1945 آلمان تسليم مىشود و جنگ اروپا به
پايان مىرسد، فاتحين كنفرانس پوتست دام را به منظور تعيين سرنوشت آلمان
تشكيل مىدهند، پوتست دام يك منطقه ييلاقى در نزديك برلين بود كه با توجه
به اينكه برلين آنقدر ويران شده بود، حتی ساختمان درخوری در اين شهر نبود كه
در آن اجلاس برگزار شود. در بين كنفرانس، هرى ترومن، رئيس جمهور آمريكا،
تلگراف رمزى، تحت عنوان «نوزاد متولد شد»، دال بر به ثمر رسيدن پروژه مانهتن
دريافت مىكند. اين پروژه موفق به ساخت اولين بمبى مىشود كه در 16 ژوئيه 1945
مورد تست قرار مىگيرد. اوپن هايمر و ديگران، در بونكرى تجمع كرده بودند
و آزمايش را مورد بررسى قرار مىدهند كه ظاهرا همانجا اوپن هايمر
پشيمان مىشود. در اواخر جولاى، رئيس جمهور آمريكا، دستور به كار بردن
اين سلاح جديد را عليه ژاپن براى تاريخ بعد از 2 اوت صادر مىكند؛ 5 شهر ژاپن
به ترتيب اولويت براى واشنگتن در ليست قرار مىگيرند: توكيو، کيوتو،
هيروشيما، ناگويا، ناكازاكى.